Pelik jugak bila kita fikir balik. Semua orang nak maju dalam hidup. Nak gaji naik, nak career berkembang, nak skill bertambah, nak badan sihat.

Tapi bila sampai masanya kena buat benda yang uncomfortable sikit — terus mundur.

Boss suruh handle projek baru? “Ah, saya tak reti lagi.” Kawan ajak join kelas baru? “Nanti lah, busy.” Nak start exercise routine? “Esok lah mulakan.”

Comfort zone ni memang syok. Tempat kita dah biasa, dah tahu apa yang nak buat, tak ada surprise, tak ada risiko. Otak kita suka benda yang predictable. Jimat tenaga.

Masalahnya, progress dan comfort zone ni memang tak boleh jalan sama-sama.

Kalau nak improve English, kena berani cakap walaupun grammar berterabur. Kalau nak naik pangkat, kena ambil tanggungjawab lebih. Kalau nak kurus, kena tahan godaan nasi lemak pagi-pagi.

Semua benda tu tak comfortable. Tapi semua benda tu perlu.

Kita tak boleh duduk dalam bilik aircond sambil berharap boleh tahan panas. Kena keluar, berpeluh, adapt.

So apa nak buat? Mungkin kena ubah mindset sikit. Bukan “keluar comfort zone” macam kena lompat tebing. Start dengan baby steps je. Buat satu benda kecil yang agak janggal, tapi boleh manage.

Lepas tu buat lagi. Dan lagi.

Lama-lama, uncomfortable tu jadi normal. Comfort zone tu expand sikit-sikit.

Nak maju kena bayar harga. Harga dia bukan duit — tapi kesediaan untuk rasa awkward sekejap.